Wildebras met knielappen!

Ik vertelde al, in vorige blogs, dat ik werk als opvoedster bij kinderen. De kinderen bij ons krijgen niet zo enorm veel kledingbudget, dus vaak wordt kledij hersteld of zelfs een nieuw leven gegeven (zo heb ik een kleedje ooit eens tot een rokje vermaakt, zodat het wel nog gedragen werd).

Nu, vandaag had ik hier de jeans zien liggen van een van de jongsten uit de leefgroep. Zo een kei toffe, afgewassen broek! Enkel, de knieën zijn kapot omdat kleine meneer J. een heel hevige jongen is, een beetje een wildebras (maar wel in de positieve zin van het woord). Ik zou het jammer vinden moest die broek al in de vuilbak belanden. Dus ik maakte er knielappen op!
De knielappen knipte ik uit een andere broek (een groene) waarvan de lusjes voor de riem helemaal waren losgetrokken door een andere wildebras, meneertje K.. Ik zou die broek nog wel kunnen maken, maar een nieuwe broek kopen zou voor die broek een betere oplossing zijn!

Natuurlijk strikte ik langs binnen en buitenkant vliseline (200) zodat de kniegaten ook niet nog meer zouden scheuren dan nu al het geval was.

Soms zie ik er wel naar uit voor de kids dingen te herstellen of te maken, al vraagt het vaak nog wel heel veel extra energie die ik soms eventjes niet meer heb. Dan blijven die dingen dus liggen en lopen de twee meneertjes langer rond met 1 broek... Noot aan mezelf: Er werk van maken sneller te werken!

Haute couture ... met een hoekje af ;)

Vorige week maakte ik mijn allereerste kleedje!

Ik heb als eerste naai-probeersel een rok gefabriceerd. Je zou kunnen zeggen dat ik het me ineens moeilijk heb gemaakt omdat ik niet begin met een kussen of een tas ofzo. Maar ik heb daar zo mijn redenen voor: het grootste naaiwonder uit omstreken noem ik 'mama' (of ma, of moeder, soms ook mammie). Kortom, zit ik met vragen tijdens het naaien, kan ik gewoon naar beneden roepen :)

Met beneden bedoel ik ook dat wij boven (gniffel, gniffel) een echte 'naaikamer' hebben! Toen het vriendje dit voor de eerste keer hoorde, kwam hij niet meer bij van't lachen... No idea why ;)

Ik koos voor mijn kleedje een patroon uit een van de vele burda's die mama over de jaren heen heeft verzameld. Ik nam i.p.v. maat 38, maat 40 over. Stel dat ik teveel knoeide of toch dikker was dan ik dacht, dan had ik zeker genoeg stof over om te knoeien!

Het stofje dat ik gebruikte, komt van Veritas. (Efkes! Hoe duur was da?!) Ik zal in het vervolg toch maar braaf mama volgen naar al die stockverkopen van stoffen. Uiteindelijk is het kleedje toch nog goedkoper dan eentje uit de winkel, al scheelt het maar 10 euro. Maar: uitgespaard, is uitgespaard!

Ook zette ik een blinde rits in het kleedje. Zo een blinde rits, voor de eerste keer...?! Genoeg reden om te vloeken. Zucht. Instikken, lostornen, instikken, lostornen, 'mama!! Da lukt ni!!', terug vaststrikken onder toeziend oog, ... Uiteindelijk zit ze er prachtig goed in :) veel geknoei, maar uiteindelijk toch zelf gedaan! Ook al wou mama het vaak genoeg vanuit mijn polletjes trekken :)

En ziehier: het resultaat!
Ik combineer het voorlopig met blauw, omdat dat geel en rood niet echt goede kleuren zijn tegen mijn blekere gezicht.

Kussenhoes

Al een aantal maanden lang vond ik het tijd om een kussenhoes te maken voor één van de kinderen uit de leefgroep. Hij zat al veel te lang in een zeteltje waarvan het kussen niet overtrokken was.

Ik vond het dus tijd mijn handen uit mijn mouwen te steken! Alsof het een opgave was voor mij :)

Ik heb hier voor de eerste keer een lange rits genaaid. Na wat geklungel ZONDER ritsvoetje, zat de rits erin. Blijkbaar had ik ook kei recht genaaid: *applaus*.

Ik koos voor een erg fleurig stofje, ééntje dat mama nog over had van haar vroegere kinderstoffenwinkel. Dus ze moest er niets voor terughebben, oef :)


Het is ook de eerste keer dat ik zoiets maak als een overtrek of hoes. Ik heb gemerkt dat er veel te veel losse stof hangt en dat de hoes eigenlijk te groot is. Achja, de eigenaar van het stoeltje was blij, dus ik zeker !

START!

Een hele nieuwe uitdaging ... Bloggen.

Geen idee hoe ik er best aan begin, maar ik start gewoon een blog! En niet zomaar een blog. Een blog om de creatieveling in mij nog meer aan te wakkeren. Aangezien er reeds veel blogs bestaan rond creatief omspringen met nieuwe en twedehandse spullen, denk ik wel dat ik geïnspireerd zal geraken! Hopelijk kan ik anderen zelf ook inspireren.

Mijn blog start ik met mijn eigenste naaimachine. Ik gaf haar reeds een naam. Naaimachine is misschien een vrouwelijk woord, maar ik gaf 'haar' een ietwat mannelijke naam (ze moet trouwens tegen een stootje kunnen, zeker bij mij). Ze heet: Sooike Pfaff!

Het naaimachine is afkomstig van mijn oma, een echt familiestuk dus! Zij werkte in haar jonge jaren als naaister. Het naaien zit langs moeders- en vaderskant in de familie... Mijn lieve bomma werkte jarenlang in een naaifabriek en zette kostuummouwen in het kostuum. Wat naar het schijnt erg moeilijk is? Zo zegt ons mama toch altijd. Mijn mama dan, is afgestudeerd als regentes kleding. Zij heeft jarenlang zelf lesgegeven in de richting mode. En dan, dan kom ik. Ik heb nooit echt geleerd te naaien, maar vind het wel ongelooflijk boeiend!

Telkens wanneer mama weer eens achter haar naaimachine kruipt, doet me dit denken aan mijn zorgeloze jeugd. We gingen dan op vakantie naar zee met de caravan en mama nam dan altijd haar naaimachine mee. Elke avond, wanneer wij (ik en mijn broer) in bed kropen, begon mama te naaien. Een zalig en rustgevend geluid, dat naaimachine. En meestal had ik dan de volgende dag een nieuwe rok!

Met kerst heb ik dan het boek van Mme Zsazsa gevraagd aan mijn lieve vriendje en (joepie!) ook gekregen.

Ik koos een rokje (het A-lijn fronsrokje), vroeg aan mama of ze nog een stofje had en ben er meteen in gevlogen!

Sooike Pfaff, aangenaam.

Het fronsrokje van Mme Zsazsa, eens benieuwd!